7/7/14

Ja, hoi. Ik kan heel leuk vertellen dat ik niet enkel over mijn zwangerschap ga bloggen, maar om nou maar niks te gaan schrijven omdat ik niet alweer over m’n zwangerschap wil schrijven is ook zo wat. Vandaar een kleine update vandaag.

How’s mama doing? Met mij gaat het verder prima. De vervelendste kwaaltjes zijn inmiddels verdwenen, en mijn eetlust is weer terug. Wat ik wel vervelend vind, is dat ik nu al zoveel minder mobiel ben. Ik krijg snel last van mijn rug en kan dus geen lange afstanden meer lopen. Als vriend en ik even naar de Albert heijn lopen om lekkere broodjes te halen, moet ik daarna wel even gaan liggen, want dan ben ik gewoon gesloopt. Mijn veters strikken wordt ook steeds moeilijker en als ik even op de grond zit dan kom ik niet zomaar meer overeind. Kun je nagaan dat ik nog 17 weken te gaan heb en nog een veel grotere buik ga krijgen. Ik heb mijn laatste opdrachten op school afgerond en heb dus officieel vakantie. Ik heb besloten om mij niet opnieuw in te schrijven, dus even afhankelijk van hoe het na de bevalling allemaal gaat ga ik in januari of september 2015 weer terug naar school om af te studeren!

And the baby? Die doet het helemaal prima. Toen ik 17 weken zwanger was hebben Vriend en ik in het geheim een geslachtsbepalende echo laten maken, dus wij weten stiekem al een tijdje wat het wordt! Drie weken geleden hadden we de 20 weken echo. Dit is een medische echo, waarbij het kindje helemaal wordt bekeken. Of alles werkt zoals het hoort en of alles er goed uit ziet. Ons kindje ziet er gelukkig helemaal prima uit. Hoewel het geen 100% garantie is op een gezond kindje, hoeven we ons nergens zorgen over te maken. Sinds een week of 3 voel ik ook regelmatig plopjes! Inmiddels is het gewoon onderdeel van mijn dag. Wanneer ik even rustig ga zitten gaat de baby tekeer, en inmiddels heeft Vriend het ook al twee keer mogen voelen.

En de voorbereidingen? Volgens mij liggen we nog voor op schema ;) De studiekamer/inloopkast/dumphok is inmiddels uitgeruimd, geverfd en de meubeltjes staan erin! Hoewel we het nog steeds ‘de studeerkamer’ noemen, is het al een tijdje gewoon de babykamer (maar dat klinkt opeens zo gek!) en hoeven we het alleen nog in te richten en te zorgen voor de accessoires. Wat betreft de bevalling steek ik gewoon zo lang mogelijk m’n kop in het zand, al begin ik in augustus met een heuse zwangerschapscursus. De kledingkast wordt beetje bij beetje gevuld, al zit ik nog te wachten op de herfst/winter collecties die (hopelijk) binnenkort in de winkels komen te liggen!

Tot zover mijn kleine, ahum, update. Nu jullie: How’s life?

 

Liefs,
Tineke

 

P.s. Het is een van de meest gestelde vragen: Een jongetje of een meisje? Helaas moet ik jullie nog eventjes teleurstellen: online houden we het (voorlopig) nog eventjes geheim! ;) 

P.p.s. Mocht jij nou wél van babyspam houden, volg me dan vooral op instagram! :) 

8/6/14

Vrijwel elke zelfrespecterende blogger heeft zijn of haar lezers wel eens laten zien wat er op zijn of haar telefoon staat. In deze ‘What’s on my (i)Phone’ serie laat men zien welke apps er op het toestel staan, en of deze fijn zijn of juist verschrikkelijk. Heerlijk leesvoer voor hen die graag nieuwe apps willen uitproberen! (Mocht je nog niet hebben meegedaan aan deze hype, dan hoor je er dus écht niet bij! ) ( wink, wink). 

Hoe dan ook, nadat ik vanmiddag mijn desktop weer eens had opgeschoond en versierd met een nieuwe achtergrond vroeg ik me af waarom dit eigenlijk geen hype in blogland is! Ach, dan begin ik er toch mee? M’n schatje is nu veel te mooi om niks meer mee te doen ;) Dus voila: Mijn desktop!

30/5/14

Dat een zwangerschap niet altijd rozengeur en manenschijn is weten wij vrouwen natuurlijk al decennia lang, maar er zijn genoeg kwaaltjes en pijntjes die je pas leert kennen als je daadwerkelijk zwanger bent. Zo ben je natuurlijk (meer dan) negen maanden niet ongesteld, maar toch heb ik bijna dagelijks kramp en steken in mijn buik die héél veel weg hebben van dat maandelijkse feestje. En hoewel ik er stiekem vanuit ging dat ik fabulous hair zou hebben, is alle natuurlijke krul uit mijn haar verdwenen. Goed, het is niet dof of droog, maar het hangt wel recht langs m’n gezicht.

En als je denkt dat de morning sickness, wat zo de hele dag kan duren, na de eerste drie maanden voorbij is, think again: het kan zo de hele zwangerschap doorgaan en het kan je op ieder moment overvallen. Zo stond ik van de week even rustig de afwas te doen, toen ik me opeens zwak voelde worden: Ik haalde nog net op tijd het toilet. En met die WC pot ben ik wel vriendjes geworden de laatste tijd. Want hoewel het aantal keren dat ik echt overgegeven heb op twee handen te tellen zijn, heb ik vaak genoeg met dat ding geknuffeld toen ik het idee had dat ik ging overgeven. En dat is naar mijn mening minstens zo vervelend…

Wat ik nog het ergst vind is dat kleine dingen de grootste moeite kosten. Als ik ‘s ochtends ons bed heb verschoont wil ik niets liever dan weer onder de lakens kruipen voor een dutje. De afwas moet ik haast opsplitsen in meerdere delen, want anders krijg ik last van mijn rug. Ik lig de helft van de dag op de bank, en voel me ontzettend lui, maar heb gewoon totaal geen energie om meer te ondernemen. Zo wonen wij op de eerste etage van ons flatgebouw, en is dat met de trap makkelijk te doen. Sinds ik zwanger ben neem ik liever de lift, want ik kom bijna niet meer in één keer de trap omhoog: het begint me te duizelen, ik sta te happen naar lucht en m’n benen staan te trillen. Ook al zo fijn!

En dan hebben we het nog niet eens over het aller-vervelendste gehad. Want hoewel je denkt dat je na de eerste drie maanden uit de gevarenzone bent, hoef je je daarna nog niet minder zorgen te maken. Want daarna ben je bang dat het hartje niet meer klopt, om je vervolgens druk te maken of je een piemel of een plasser in je buik hebt. Daarna maak je je druk omdat je dat kleine ding nog niet hebt voelen schoppen, en zo rond de 20 weken echo ben je bang dat er van alles mis is met je beeb. Als je wat verder bent maak je je zorgen als hij of zij abnormaal druk is, en je maakt je zorgen als hij of zij eventjes niks van zich laat horen. Je maakt je druk of het wel genoeg groeit en of het nog wel genoeg ruimte heeft. Je bent bang voor gekneusde (of zelfs gebroken) ribben en je bent bang voor de bevalling. En als je denkt dat je na een geslaagde bevalling eindelijk kunt genieten dan zit je er alsnog naast. Want voor de volgende 18 jaar van je leven ben je verantwoordelijk voor een levend wezen, en je kunt er donder op zeggen dat je je de rest van je leven nog wel zorgen zult maken.

 

Maar hé, zo’n zwangerschap heeft natuurlijk ook hele mooie kanten. Zal die later nog eens voor jullie toelichten ;) 

Liefs,
tineke.

 

27/5/14

 

Genieten van het uitzicht in Noorwegen..

Ik zou niet weten waar ik hem voor het eerst ben tegengekomen, maar de ‘reversed bucketlist’ zit al een tijdje in mijn hoofd. In plaats van een lijstje met dingen die ik in dit leven graag nog eens zou willen doen, een lijstje met dingen die ik al eens gedaan heb, leuk!

  1. Iets wat bij velen op de bucketlist staat, en iets wat ik al heb kunnen afstrepen: Amerika! Ik heb er maar liefst 11 maanden gewoond, en het is echt het land van mijn dromen. Ik heb nog steeds heimwee naar het klimaat, de mensen, het eten en het sfeertje!
  2. Ook New York kan ik afstrepen! ;) Samen met Travel Active heb ik een (lang) weekend in deze wereldstad rondgelopen!
  3. Nu we het toch over reizen hebben: twee jaar terug ben ik met Vriend op vakantie naar Noorwegen geweest, een land dat ook al jaren op mijn ‘must see’ lijstje stond. En het was fantastisch!
  4. Parijs mag toch zeker ook niet ontbreken
  5. En ja, ook Londen heb ik (meerdere keren) bezocht. Heerlijke stad!
  6. Ik kan me niet herinneren of ik het ooit op lifeforrent vermeld heb, maar in Maart ben ik (in één keer) geslaagd voor mijn rijexamen, woohoo!
  7. Jaren geleden heb ik ooit eens, samen met m’n vader, in een helikopter gezeten. Ook heel gaaf om eens mee te maken!
  8. Iets meer dan twee jaar geleden ben ik direct vanuit het ouderlijk huis gaan samenwonen met Vriend!
  9. Ik heb de 100 volgers bereikt op bloglovin’ (en zit inmiddels al bijna bij de 200!)
  10. Eh, een diploma moet nog even wachten, maar m’n propedeuse heb ik al wel in m’n pocket!
  11. Vanuit de vertrouwde omgeving van mijn ouderlijk huis ben ik met Vriend gaan samenwonen in Leeuwarden, en ik ben nog altijd blij met ons huisje!

Ik kan denk ik nog wel eindeloos door blijven gaan met dit lijstje, want ik heb in mijn 22 jarige bestaan behoorlijk wat dingen gedaan die me bij zijn gebleven, gelukkig maar! Wat fijn om op deze manier eens een keer terug te kijken naar wat ik al wél bereikt en gedaan heb, in plaats van doelen te stellen voor de toekomst.

Nu is het jullie beurt: Wat staat bovenaan jouw ‘reversed bucketlist?’  ;)

 

Liefs,
tineke

22/5/14

“Tot op m’n schouders ongeveer?”

Vanuit de spiegel kijkt de kapster mij verschrikt aan. Pas als ze de kleinere spiegel pakt zie ik hoe lang mijn haar wel niet is. En dat kan ook wel kloppen, want de laatste keer dat ik naar de kapper ben geweest kan ik me al bijna niet meer herinneren. Als compromis besluit ik om het iets onder mijn schouders te laten knippen, en de kapster begint nerveus aan haar kunstwerk. Bang dat ik er spijt van ga krijgen.

Hoe meer haar van mijn hoofd verdwijnt, hoe groter de lach op mijn gezicht. Mijn hoofd voelt opeens tien kilo lichter, mijn haar begint spontaan weer te krullen en ik zie er opeens weer wat jonger uit (niet dat ik dat nodig heb, overigens, maar dat terzijde). Even later bekijk ik het eindresultaat en bedank de kapper. Ik vind mijn nieuwe kapsel namelijk helemaal het einde, ze had nergens nerveus voor hoeven zijn. Ik kijk nog even naar de grond waar mijn oude haar nog ligt. Er is die middag letterlijk een hele last van mijn schouders gevallen.

 

Edit: dit stukje schreef ik een paar weken terug, direct na mijn bezoekje aan de kapper. Inmiddels zit er voor mijn gevoel alweer tien centimeter bij (zwangerschapshormonen?) en ben ik alweer bereid om het nog korter te laten knippen.. To be continued!